Geachte meneer Schoenmaker,
Beste Lex,
Of moeten we Alexander zeggen?
Of Mister ADO?
Of misschien wel… Sexy Lexy?
Die laatste bijnaam is u immers altijd blijven aankleven.
Allemaal dankzij Viola Holt.
Zij was de dochter van de beroemde sportverslaggever Ad van Emmenes, naar wie in onze mooie stad zelfs een straat is vernoemd.
Lang voordat Viola zelf een bekende presentatrice was, ging zij als zestienjarig meisje graag met haar vader mee naar ADO.
Ze raakte daar steeds meer onder de indruk van u, maar blijkbaar niet alleen omdat u zo goed kon voetballen…
Want later herinnerde zij zich in een interview vooral uw goede figuur, uw wapperende haren en uw mooie benen.
Zij was het dan ook die op een dag: “Sexy Lexy!” naar u riep.
De woorden van de jonge Viola werden door de aanwezige sportjournalisten onmiddellijk overgenomen.
En de rest is, zoals dat heet, geschiedenis.
Uw eigen geschiedenis is die van een man die als klein jochie leerde voetballen op straat.
Dankzij uw duidelijke talent speelde u al vanaf uw achtste bij de pupillen van VDS (Vooruitgang Door Samenspel).
Twee jaar eerder dan eigenlijk mocht, maar wat hielp, was dat uw vader er voorzitter was…
Op uw zeventiende maakte u de overstap naar ADO.
Amper negentien jaar oud debuteerde u daar sterk in het eerste elftal tijdens een internationale uitwedstrijd tegen Göteborg.
Uit waardering voor uw spel gaf trainer Ernst Happel u na afloop een stevige hand.
De foto van dat bijzondere moment is er nog.
In uw daaropvolgende competitiedebuut tegen DOS (Door Oefening Sterk) trof u direct doel door koelbloedig een strafschop tussen de palen te schieten.
Dat typeerde u: als Haagse jongen met bravoure was u niet snel geïntimideerd.
Want ook dát leer je op straat.
U tekende voor prachtige herinneringen die bij uw fans op het netvlies gebrand staan.
Zoals de openingstreffer in de door ADO gewonnen bekerwedstrijd tegen Ajax in 1968, een club die met Cruijff onverslaanbaar leek.
In uw periode bij Feyenoord schopte u het tot Europees topscorer. En dat bent u voor die club – én voor ADO – tot op de dag van vandaag gebleven.
Terug in Den Haag was er die geweldige thuiswedstrijd tegen West Ham United, die met 4-2 werd gewonnen, onder meer dankzij doelpunten van Aad Mansveld en uzelf.
U sloot uw actieve voetbalcarrière af met 144 Eredivisiedoelpunten en 25 Europese treffers.
Ook daarna bleef u succesvol als trainer, technisch adviseur en onvermoeibaar ADO-ambassadeur.
U heeft zich uw hele loopbaan gesteund geweten door uw vrouw Corrie, al ruim 55 jaar uw stille kracht.
Zelf was u er altijd als ADO een steuntje in de rug kon gebruiken.
Daarnaast is uw naam onlosmakelijk verbonden met die van de veel te jong overleden Aad Mansveld.
Hij ging u op verschillende vlakken voor:
Aad speelde al in het eerste van ADO toen u daar debuteerde.
Naar hem werd eerder een tribune vernoemd.
En ook het standbeeld van Aad Mansveld werd al in 2007 opgericht.
Jarenlang stond hij daar met zijn opgestoken vingertje een beetje eenzaam te wezen.
Goed dus dat hij vanaf vandaag gezelschap krijgt.
Beste Lex,
Er zijn maar heel weinig mensen die zelf meemaken dat er een standbeeld van hen wordt onthuld.
U valt die eer nu wel te beurt, dankzij de club, dankzij enthousiaste fans en dankzij sponsoren.
Zij willen hun enorme waardering voor u uitdrukken.
Daarom brachten ze zonder een cent subsidie voldoende geld bijeen voor een prachtig beeld, gemaakt door Loek Bos.
Mooi dat Aad en u, het gouden duo van ADO, vanaf vandaag samen in brons worden herenigd.
Twee iconen, zij aan zij voor hun club.
Als bron van inspiratie.
Als voorbeeld van hoe het moet.
U ademt ADO.
Het ADO van vandaag zou anders zijn zonder u.
Die bijzondere band is nu vereeuwigd.
De straatvoetballer uit Den Haag werd topscorer.
De topscorer werd clubicoon.
Het clubicoon werd een standbeeld.
Een welverdiende eer.
Van harte gefeliciteerd.
