Toespraak bij aanbieding postuum uitgegeven boek Danny Verbaan op 2 mei 2026 in Muzee Scheveningen.
Beste allemaal, lieve Sophie,
Danny Verbaan was een man vol passie.
Zo had hij een passie voor iedereen die hem lief was,
zijn dochter Sophie voorop.
Hij had een passie voor mooie verhalen,
en voor de mensen die ze vertelden.
Een passie voor historie,
en dan met name voor de Tweede Wereldoorlog.
En natuurlijk was er zijn passie voor Scheveningen:
zijn bakermat, zijn thuis
en zijn meest geliefde onderwerp.
Al die passies komen samen in zijn prachtige boek:
Het verhaal van de oorlog – Scheveningen 1940–1945.
Hij werkte er al jaren aan.
Tussen allerlei andere klussen door.
Zo schreef hij ook pakkende toespraken,
onder meer in opdracht van de gemeente.
Dat Danny jarenlang met Het verhaal van de oorlog bezig is geweest,
zal niemand die hem kende hebben verbaasd.
Het ene verhaal roept immers het andere op.
Dat is het lot van de nieuwsgierige mens.
En dus ook van hem.
Danny was, naast Scheveninger,
journalist in hart en nieren.
Ook ná zijn tijd bij het AD Haagsche Courant bleef dat zo.
Daardoor wist hij uit ervaring:
Als je op pad gaat met één vraag,
kom je terug met één antwoord
en drie nieuwe vragen.
Vragen waar je vervolgens weer mee verder kunt.
Of moet.
De kopij voor zijn historische rubriek in het AD Haagsche Courant
leverde hij vaak rijkelijk laat in,
zo vertellen oud-collega’s.
Dat is opmerkelijk,
want de onderwerpen waarover hij schreef
speelden zich af in de voltooid verleden tijd.
Gelukkig heeft Danny het manuscript van dit boek
wél kunnen voltooien,
vlak voordat in oktober 2024 zijn eigen deadline verstreek.
Wat wordt hij gemist.
En wat blijft het eeuwig jammer
dat hij de publicatie van zijn manuscript niet heeft mogen meemaken.
Zoals Sophie schrijft in haar ontroerende voorwoord:
‘Dit boek was zijn droom.’
Haar verdienste – en die van een groep vrienden –
is dat zij die droom postuum hebben laten uitkomen.
Ook schrijft zij, en ik citeer opnieuw:
“Hij had zo graag met eigen ogen willen zien
hoe al die jaren keihard werken
samenkwamen in één verhaal.”
Danny Verbaan kan dat helaas niet meer.
Wij – en alle andere lezers van zijn boek –
kunnen dat vanaf nu gelukkig wel.
Dankzij dit boek kunnen we even
met zijn ogen naar de wereld kijken.
Naar die wonderlijke, fascinerende
en soms gruwelijke wereld.
Die wereld waarvan hij zelf vaak verzuchtte:
“Dat is toch raar?”
Wie Danny goed kende,
herkent zijn nieuwsgierigheid en verbazing
en ziet die terug op elke pagina.
—
Het boek Het verhaal van de oorlog biedt veel:
462 pagina’s met herinneringen
en persoonlijke ontboezemingen
van talloze Scheveningers.
462 pagina’s met indringende foto’s,
afkomstig uit privécollecties en archieven.
462 pagina’s met feiten en verhalen,
waarvan er vele niet eerder zijn gepubliceerd.
Zo wist Danny een verklaring te vinden
voor het inferno dat de Pier
op vrijdag 23 juni 1943 trof.
Die dag brandde het karakteristieke paviljoen
aan het einde van het Wandelhoofd Wilhelmina
volledig af.
Tachtig jaar lang deden de meest uiteenlopende theorieën
de ronde over de oorzaak van de brand.
Verklaringen varieerden van
een afleidingsmanoeuvre van het verzet,
via een vermeende Britse luchtaanval
terwijl er geen vliegtuig te zien was,
tot hooibroei op een plek
waar nooit hooi werd opgeslagen.
Dankzij een opgedoken rapport
van de Kriegsmarine staat nu onomstotelijk vast:
de brand werd veroorzaakt
door een afzwaaier tijdens een schietoefening
met Duitse lichtspoormunitie.
Zulke zaken zocht Danny Verbaan uit.
Tot op de letter.
En dan schreef hij erover.
Beeldend.
Doorvoeld.
Wie schrijft, die blijft,
wordt wel eens gezegd.
Laat dat een troost zijn.
Danny Verbaan leeft voort
in al zijn geschriften.
Dit boek is met recht zijn levenswerk.
Dank u wel.
