Afscheid Theo Weterings bijzondere raadsvergadering Tilburg, 28 augustus 2025

Geachte leden van de gemeenteraad,

Voorzitter,

Lieve Ina,

Wilma en de hele familie,

Beste Theo,

Ja, Lucas, opa krijgt veel kadootjes. Leuk hè?

Wat een mooi gedicht, ‘door de wol geverfd’. En een plantsoen, dat lijkt me wel wat. Het Theoweteringsplantsoen. Een plantsoen voor één van drie koningen (in het altijd bescheiden Brabant). Het is geweldig om hier te mogen zijn. Wat een prachtige raadzaal. En dank voor de enorme eer, Theo, dat ik iets tegen je mag zeggen. Wat hoor ik? “Een kinderhand is gauw gevuld?”. Pas op hoor: ik heb net de NAVO-top achter de rug.

Je kiest voor meer tijd met Wilma, de kinderen en je kleinzoon. De intensiteit van het burgemeesterschap en de lange werkweken beginnen zich te wreken. Ik moest er enorm aan wennen toen je het me vertelde, ik kon het niet geloven. Zelf ben ik nog even niet zo ver, maar ik begrijp je beslissing om te stoppen heel goed. Je hebt een enorme en enerverende carrière achter de rug. Een loopbaan waarin onze wegen zich meermaals hebben gekruist.

Je bent een echte ‘Kruikenzeiker’, een Tilburger van geboorte. Op je 23^ste zat je hier al in de raad om daarna wethouder in Rijswijk en lid van de Provinciale Staten in Zuid-Holland te worden. Daarnaast was je in je vrije tijd actief in de Kamercentrale in Zuid-Holland. Een kamercentrale van een niet nader te noemen destijds kleine landelijke partij. Daar zijn ze nu trouwens ook weer naar op weg. Dat is heel vertrouwd en ik voel me ook thuis bij een kleine(re) partij.

In die periode was ik voorzitter van onze partij. Dat was zo’n leuke tijd, hè Theo? Had ik het maar nooit gedaan. Nee hoor, geen spat spijt van. We hadden te maken met de leiderschapsstrijd tussen Mark Rutte, weet u nog wel, Rita Verdonk en ook nog een mevrouw uit Purmerend, Jelleke Veenendaal. Rita zou ik later in de Haagse gemeenteraad opnieuw gaan tegenkomen. Het kan verkeren.

Had mijn handen vol aan het voorzitterschap en was regelmatig, met genoegen, Kop van Jut. In die tijd leerde ik je kennen als een loyale maar uiterst kritische partijgenoot. Mijn hemel wat wist jij het altijd beter. In 2001 werd jij burgemeester in Beverwijk en later Haarlemmermeer. Het partijvoorzitterschap had ik inmiddels kunnen verruilen voor mijn eerste burgemeesterschap in Amstelveen. Samen maakten wij deel uit van de regio Amstelland-Meerlanden en hadden regelmatig met elkaar te maken. Het was het begin van een tweede fase in onze ontmoetingen. We zaten beiden in een andere rol en hadden het goed samen, fantastisch.

Op 25 februari 2009 stortte een Boeing van Turkish Airlines kort voor de landing op Schiphol neer. Net niet in Amstelveen, maar in de Haarlemmermeer. Negen doden en vele gewonden. Ik stond voor de deur bij Frits Korthals-Altes die ik in Rotterdam zou bezoeken. Jij was ook niet op je post, maar zat in Zeeland in (het zwem)bad geloof ik. Geeft misschien aan dat je er toen al iets meer ontspannen in zat.

Daarna zouden we elkaar weer tegenkomen in het bestuur van de VNG. Geen makkelijke club, want je moet alle 342 gemeenten er bij zien te houden. Daar heb ik je leren kennen als een vriend en collega waar ik mee kon lezen en schrijven. Onder mijn voorzitterschap was je medebestuurder, voorzitter van de commissie Bestuur en Veiligheid, portefeuillehouder Asiel en Integratie. Je stak je nek uit voor de eigen verantwoordelijkheid van gemeenten bij de opvang van vluchtelingen en asielzoekers en voor gereguleerd toestaan van coffeeshops zonder zelf ook maar een sigaret gerookt te hebben.

Nadat het eerste geval van corona in Tilburg was aangetroffen, en dat wil ik toch nog eens nadrukkelijke in herinnering roepen, werd je samen met Hubert Bruls het gezicht van de veiligheidsregio’s in de coronacrisis.

In deze periode kreeg ik een derde Theo te zien. Nog steeds een nauwkeurig bestuurder aan de precieze kant, waar ik er vaak iets losser in zat. In deze periode bleken we elkaar goed aan te vullen en superplezierig samen te kunnen werken. Denk daar met genoegen aan terug.

Met enig recht van spreken kan ik zeggen dat Nederland in jou een kundig, betrokken en betrouwbaar bestuurder verliest. Je neemt meer tijd voor jezelf, maar ik hoop wel dat je de politiek zult blijven volgen. Dat je zult gaan schrijven nu je de tijd meer aan jezelf hebt. Maar het is jou, Wilma, de kinderen, je kleinzoon (en straks een tweede kleinkind) van harte gegund om de wereld en elkaar ook eens beter van een andere kant te leren kennen.

Dag Theo, tot ziens.

Dag Tilburg.