Herdenking Tarwekamp, 7 december 2025
Beste allemaal,
Wij staan stil bij de slachtoffers van de Tarwekamp. Maar we kunnen er niet omheen.
Voor een tweede keer is Mariahoeve opgeschrikt door een gebeurtenis die veel impact maakt.
De klap van het fatale ongeluk op de Bezuidenhoutseweg in de vroege uren van 4 december kwam bij veel mensen in de wijk hard aan.
Het is vreselijk. Ik leef met de mensen mee.
En bijzonder bitter dat het gebeurd is in Mariahoeve én zo dicht op deze beladen dag.
7 december. Een dag die ik nooit zal vergeten.
7 december. Het is half zeven in de ochtend en sta in m’n keuken om koffie te maken.
De telefoon gaat en ik hoor wat er aan de hand is aan de Tarwekamp.
Meteen voelde ik: dit is helemaal niet goed, ik moet erheen.
Even later stond ik, in het pikkedonker, tussen rook en puin.
Overal kapot glas en een brandlucht die me voor altijd bij zal blijven.
Ik keek naar… ja, naar wat eigenlijk?
Vanochtend vroeg was ik weer op precies dezelfde plek en alles kwam weer terug.
Wat een jaar geleden gebeurde, is eigenlijk nog altijd niet te bevatten.
Vandaag denken we aan de zes mensen die de explosie niet overleefden.
Het gemis is onuitsprekelijk groot.
Net als vanochtend en hier in deze kerk, heel erg voelbaar.
We denken aan de vier gewonden.
We denken aan iedereen die één of meer dierbaren verloor, een thuis kwijt raakte of nog elke dag met angst, pijn of vragen leeft.
Diep respect heb ik voor de reddingswerkers die hun leven in de waagschaal stelden om hun medemens te redden.
We staan ook stil bij de huisdieren die omkwamen, dieren die voor velen een onmisbaar onderdeel van hun leven waren.
Het leed dat op die vroege ochtend van 7 december 2024 werd aangericht, is eigenlijk met geen pen te beschrijven.
Het werd én wordt gevoeld aan de Tarwekamp, in Mariahoeve, in heel Den Haag.
En tot ver daarbuiten.
Dat geldt niet alleen voor de direct getroffenen maar bijvoorbeeld ook voor omwonenden.
Iets dat mij heel duidelijk is geworden in mijn gesprekken in de afgelopen twaalf maanden.
Daarom is het zo goed om vanochtend en nu hier met elkaar bijeen te zijn.
En samen ruimte te geven aan ons verdriet.
Dat bijvoorbeeld Ingo als ondernemer en Patricia als bewoner samen hebben gesproken vind ik een mooi voorbeeld hoe iedereen elkaar helpt.
Net als het meedenken van velen in de organisatie van deze herdenking, die daardoor echt een bijeenkomst is voor de mensen om wie het draait.
Hoe graag zou je willen dat je de tijd zou kunnen terugdraaien, dat alles nog steeds is zoals het was, vóór die rampzalige dag.
Dat alles nog heel was en iedereen er gewoon nog zou zijn.
Maar allemaal moeten we op een of andere manier onze weg in het leven zien voort te zetten.
De steun die de getroffenen van meet af aan hebben ondervonden, heeft mij en vele anderen diep geraakt.
Ik denk aan de Lichtpuntjes, aan de Chinese gemeenschap en aan alle andere hulpacties.
Het is alsof er een warme deken vanuit Mariahoeve en de rest van Den Haag over hen is uitgespreid.
Dat is iets waar we, bij alle verdriet en ontreddering, trots op kunnen zijn.
En nog steeds zijn we er voor elkaar.
Ook hier vandaag op deze herdenking, helpen we elkaar bij het zoeken van de juiste woorden en het vinden van troost.
We laten dat niet los.
Ook niet als gemeente.
Met de GGD richten we een steunpunt in voor laagdrempelige psychosociale hulp in de buurt, waar het makkelijk binnenlopen is.
En ik blijf het zeggen: we laten niemand los voordat die persoon weer op eigen benen kan staan.
Vanochtend vroeg zijn er bloemen gelegd bij de twee bomen recht tegenover de plek van de explosie.
De bomen ‘die alles hebben zien gebeuren’.
Bomen, die er al staan sinds de bouw van Mariahoeve.
Overal ter wereld en in allerlei culturen staat de boom symbool voor levenskracht en de verbinding tussen hemel en aarde.
Laat die gedachte nu én in de toekomst ons troost en kracht schenken.
En de moed om door te gaan.
Met elkaar.
Met oog voor elkaar.
En met de slachtoffers van 7 december in ons hart.
