Heropening Kloosterkerk, 11 oktober 2026
Geachte dominee Lanooy,
Geacht kerkbestuur,
Geachte gemeenteleden,
“Zomaar een dak boven wat hoofden,
deur die naar stilte open staat.”
U kent ze natuurlijk, de eerste regels van lied 276.
Regelmatig klinken ze hier, in deze kerk waar ooit mijn ambtsvoorganger Wim Deetman bestuursvoorzitter was.
Wat fijn, en meer dan terecht, dat je er vandaag bij bent, Wim.
Heel mooi wist Huub Oosterhuis in zijn liedtekst het wezen van een kerkgebouw te treffen, of beter, de plek van samenkomst van een geloofsgemeenschap.
Nu wil ik hem zeker niet afvallen, maar met alle respect voor Oosterhuis: als ‘zomaar een dak’ zou ik dit rijksmonument toch niet durven omschrijven.
De Kloosterkerk is niet alleen een mooie, indrukwekkende en eeuwenoude kerk.
Het is een van de oudste gebouwen van Den Haag, een plek die onlosmakelijk verbonden is met zowel de Haagse als de Nederlandse geschiedenis.
Tegelijkertijd is het ‘een huis van hout en steen, dat lang de stormen heeft doorstaan’ zoals u vanochtend in de dienst zong.
Op verschillende momenten dreigde de kerk zelfs te worden gesloopt.
Gelukkig is dat laatste niet gebeurd.
Hoewel: een maand geleden nog, zo weet ik uit doorgaans betrouwbare bron, opperde dominee Timmers om de kerk alsnog af te breken en hier een berg à la de Pyramide van Austerlitz te creëren.
Nee, uiteraard ging het hier slechts om een prikkelende opening van zijn preek.
Hij voegde er meteen aan toe dat hij de kerkrentmeesters wat moeilijk zag kijken en gelijk had ie.
Want de afgelopen maanden heeft de Kloosterkerk natuurlijk een grote verbouwing ondergaan, waar we vandaag bij stil staan.
Een verbouwing, voor een groot deel gefinancierd door de leden zelf.
Dank aan de gemeenteleden en alle betrokkenen voor het mogelijk maken van deze verbouwing.
De Kloosterkerk was al lang een gemeenschap die zich bewust openstelt naar anderen en een huis waar iedereen welkom is.
Welkom om rust te zoeken, voor antwoorden op levensvragen, voor een steun in de rug.
De Kloosterkerk vervult op die manier een heel belangrijke rol voor een groot publiek dat niet alleen de leden van de kerk omvat.
De aanpassingen aan het interieur en bovenal de nieuwe entree doen nog meer recht aan het open en uitnodigende karakter van gemeente én gebouw.
Een deur naar stilte en bezinning, maar ook naar lezingen, beeldende kunst, film of muziek.
En dan denk ik niet alleen aan de Bach-cantates die hier al sinds 1967 maandelijks te horen zijn.
Zo klonk ook vanuit deze kerk vijf jaar geleden een eerbetoon aan Golden Earring, waarbij Geerten van de Wetering vol op het orgel ging.
En de agenda voor deze maand vermeldt een heus ‘Candlelight concert’ (wilde bijna zeggen ‘een Candlelight Supper’) door een strijkkwartet, met nummers van Queen en… ABBA.
Minstens één iemand hier weet ik dat ik daar een groot fan van ben.
En dan zijn er natuurlijk nog vele andere goed bezochte bijeenkomsten te noemen, waarvan ik verschillende mocht bijwonen, zoals de Jom Hasjoa herdenking en het Kinderkerstfeest, waar Elma Dekker zo mooi zong.
Hoop van harte dat de Kloosterkerk na deze verbouwing nog meer kan zijn wat ze al was: een open geloofsgemeenschap, midden in de stad, midden in de samenleving.
Een plaats waar mensen inspiratie, troost en vreugde kunnen vinden.
Gehuisvest in een dierbaar monument, met zo veel liefde gekoesterd.
Bovenal: moge de Kloosterkerk, indachtig de tekst op de zo mooi vormgegeven ingang, nu en in de toekomst zijn:
Een huis van vreedzaam samenkomen in het hart van deze stad van vrede en recht.
