Onthulling gevelgedicht Bart Chabot, 31 oktober 2026
Goedemiddag allemaal,
In het bijzonder de familie Chabot,
In Den Haag ligt, pardon, hangt de dichtkunst op straat.
En sinds kort dus ook in het groen.
Met dank aan James Purvis van de wijkvereniging Benoordenhout, die het initiatief nam, Wilmar Grossow van de Ontwerpvloot en Studio Guthschmidt, voor de uitvoering.
En natuurlijk dank aan de Gravin van Bylandtstichting, voor het ter beschikkingstellen van de muur.
Dank je wel, Véronique.
Dankzij Stichting Archipel Poëzie zijn in de afgelopen jaren maar liefst twintig gedichten op gevels verschenen en een zevental op ramen.
Aanvankelijk alleen in de Archipelbuurt, later ook daarbuiten.
Zo’n twee jaar geleden werd in het Benoordenhout voor het eerst een gevelgedicht onthuld, niet ver hier vandaan.
Een tekst van Jules Deelder, goede vriend en inspirator van Bart Chabot.
Dankzij al die gevel-en raamgedichten is Den Haag, nog meer dan het al was, een ‘dichterlijke stede’.
Den Haag, dichterlijke stede, zo luidt ook de titel van een bloemlezing van proza en poëzie uit en over Den Haag, zo’n vijfentwintig jaar geleden verschenen.
Het bevat, uiteraard, ook een tekst van Bart: een fragment uit De zonnige kant van het leven.
Volgens de bronvermelding al in 1984 voor het eerst verschenen, dus bijna een jeugdwerk te noemen…
Een kort citaat:
‘Centraal Station rijst op uit de grond. De kop van ’n reptiel, ’t lijf ingegraven in ’t zand. Treinen verdwijnen tussen de kaken van het ’t Beest. Soms ziet een trein kans om te ontsnappen, kruipt uit ’t zwarte gat’.
En nog eentje:
‘Wolkenkrabbers omringen ’t Beest. Klein-Manhattan. Lijkbleke kantoorgebouwen rechts, vergrijzend bij ’t station, somber gestemd dieper in de stad. Kerktorens, als kaarsen op ’n taart. Plukken groen. Bomen rukken brutaal op, overtuigd uiteindelijk aan ’t langste eind te zullen trekken’.
Bomen rukken brutaal op, overtuigd uiteindelijk aan ’t langste eind te zullen trekken.
Wat een prachtige zin.
En daarmee zijn we eveneens aanbeland op de plek waar we nu bijeen zijn, het mooie Oostduin-Arendsdorp.
Hier, midden in het gekoesterde groen, omringd door machtige bomen, waar mensen rust zoeken én vinden.
‘Toen zag ik tussen de lage boomtakken door mijn lief
ik had zo opnieuw verliefd kunnen worden
ik hield haar hand vast
en zou die blijvend vasthouden
ook als er geen hand meer over was
en er niets vast te houden viel’.
Wat een ontroerend mooie zinnen, Bart.
Liefde en verbondenheid die ook de dood niet kan scheiden.
Hoe toepasselijk, zo kort voor Allerzielen.
Dezer dagen gedenken veel mensen, gelovig en niet-gelovig, hun overleden dierbaren.
Moge dit gevelgedicht een bron van liefde, hoop, troost en medemenselijkheid zijn.
Onze tijd, onze wereld en wij zelf kunnen dat goed gebruiken.
Zeker ook vanmiddag, gelet op de actualiteit.
Dank u wel.
