Jubileumexpositie De Dutch Don’t Dance Division, 24 december 2025
Welkom allemaal.
Ook welkom aan cultuurwethouder Saskia Bruines.
Wat een bijzonder moment om hier vandaag samen te zijn, in Amare, voor de opening van een tentoonstelling die niet alleen een verhaal vertelt, maar een hele wereld tot leven brengt.
Een wereld die twintig jaar geleden begon met een idee, een droom en vooral met twee mensen die zich lieten raken door iets wat ze in Nederland nog nooit hadden gezien.
In de jaren negentig werkten Rinus Sprong en Thom Stuart veel als gastdansers in de Verenigde Staten.
Daar maakten ze kennis met een fenomeen dat hen diep inspireerde: grote dansproducties waarin sterren van internationale gezelschappen zij aan zij dansten met kleine kinderen, vakstudenten en oudere dansers die de rollen van vader, moeder, opa of oma vertolkten.
Een ontmoeting tussen generaties, talenten en levensverhalen – op één podium.
In Nederland hadden ze vaak opgetreden in de legendarische productie van ‘De Notenkraker’ van het Scapino Ballet, vaak 35 keer per maand.
Thom Stuart, toen 24 jaar oud, speelde daar de vader van een 42-jarige collega die – dankzij zijn lengte – het stoute zoontje was.
Het was prachtig, maar het kon anders.
En dus besloten ze: dit format moet naar Nederland komen.
Met steun van het Holland Dance Festival, Fonds 1818, De Grote Kerk Den Haag en talloze enthousiastelingen werd met kerst 2006 geschiedenis geschreven.
Tegen alle adviezen in stond daar ineens De Notenkraker in de Grote Kerk.
En iedereen die erbij was, voelde het: dit raakte het hart.
Twintig jaar later werkt die magie nog steeds.
Elk jaar opnieuw zetten vrijwilligers zich met ongelooflijke toewijding in.
Ouders brengen maandenlang hun kinderen naar de De Dutch Don’t Dance Division stuDio, waar ze leren dansen, acteren, samenwerken – en vooral zichzelf ontdekken.
Voor velen is het een eerste stap richting een leven in de dans.
Sommigen stromen door naar het Koninklijk Conservatorium of Codarts [Koo darts].
Anderen ontdekken dat je op elke leeftijd nog iets nieuws kunt leren, dat theater en dans je lichaam én je geest kunnen openen.
En dan zijn er de talenten die inmiddels de wereldpodia veroveren:
Floor Eimers, solist bij Het Nationale Ballet.
Devon Teuscher, eerste solist bij het American Ballet Theatre.
Julien Keulen, nu dansend bij het Koninklijk Zweeds Ballet.
Hun reis begon mede hier, in deze bijzondere producties.
Niemand vergeet wat het betekent om eraan mee te werken.
Het is meer dan een voorstelling.
Het is een gemeenschap.
Een familie.
De tentoonstelling die we vandaag openen, samengesteld door Dodo van Aarem en Rinus Sprong, biedt een uniek kijkje achter de schermen.
Kostuums, rekwisieten, foto’s, herinneringen: twintig jaar aan passie, vakmanschap en liefde voor dans.
Maar bovenal is dit een hommage.
Aan honderden mensen die hun tijd, hun energie en vooral hun hart hebben gegeven aan een droom die werkelijkheid werd.
Wens u een inspirerende rondgang door deze bijzondere expositie.
Op naar de volgende twintig jaar.
