Opening tentoonstelling Marinus Fuit, 24 oktober 2026
Goedemiddag allemaal,
In het bijzonder: Pulchri-voorzitter Ed van der Kooy, ambtgenoot Pieter Heiliegers (Uithoorn), voormalig ambtgenoot Bas Eenhoorn (zo’n beetje van 100 gemeenten burgemeester geweest, ’n top gozer), beste Hannie en bovenal, beste Marinus Fuit.
Met veel plezier draag ik op verzoek van Pieter en Marinus bij aan de opening van deze bijzondere tentoonstelling in ons geliefde Pulchri.
Zo’n 46 jaar geleden exposeerde u, beste Marinus, hier voor de eerste keer.
Dat was in een groepstentoonstelling, samen met Peter Blokhuis, Jurjen de Haan en Anton Martineau.
Jurjen de Haan en Anton Martineau zijn ons inmiddels ontvallen, u en Peter Blokhuis zijn er gelukkig nog.
Bas Roodnat van het Handelsblad schreef destijds, in de uitgave van 20 december 1980 (ik was toen 19) over die tentoonstelling het volgende:
“Marinus Fuit toont in Pulchri werk dat kort geleden nog in de galerie van Nic Jonk in Grootschermer te zien was.
Ook hij is gefascineerd door menselijke bouwsels, maar hij benadert die stalen en stenen werkelijkheid toch totaal anders dan Blokhuis.
In zijn kleurtekeningen worden dikwijls details opgeblazen tot in het surrealistische.”
Einde citaat.
Die groepstentoonstelling was weliswaar uw debuut in Pulchri, maar niet in Den Haag.
Uw band met onze stad reikt verder terug.
In 1977 kreeg u de gelegenheid om te exposeren in Galerie Nouvelles Images van Ton Berends, aan het Westeinde.
Oorspronkelijk was dat een religieuze kunsthandel.
Je kocht er onder andere kerststallen en heiligenbeelden.
Later waren daar dus heel andere, nieuwe beelden, ‘nouvelles images’ te zien en te koop: schilderijen maar bijvoorbeeld ook sieraden.
Nouvelles Images ontwikkelde zich tot een baanbrekend instituut in Nederland op het gebied van hedendaagse kunst.
Lucebert, Armando (wat een geweldige vent), Jan Roeland, Auke de Vries, ze waren er kind aan huis.
En u dus ook.
Toch was dit niet de allereerste keer dat werk van u te zien was in Den Haag.
Daarvoor moeten we terug naar 1969 en naar Kunstzaal Polder aan de Kleine Kazernestraat.
Dat was niet lang nadat u ‘full time’ beeldend kunstenaar was geworden, en uw baan als foto-lithograaf in het grafisch bedrijf aan de wilgen had gehangen.
Met enige regelmaat kwam u naar Den Haag.
Hier ontmoette u belangrijke kunstenaars uit de Nieuwe Haagse School, zoals Co Westerik, Aat Verhoog, Rein Draijer en Pat Andrea.
Bijna allemaal waren ze opgeleid aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten hier in Den Haag.
U onderhield een goede verstandhouding met hen.
Op enig moment moedigden zij u aan om lid te worden van Pulchri.
En zo is het gekomen.
Maar er was nóg een reden om met enige regelmaat naar onze mooie stad achter de duinen af te reizen.
Naast Sjoerd Buisman bent u de enige Haarlemse hedendaagse kunstenaar wiens werk wordt gedocumenteerd door de Rijksdienst Kunsthistorische Documentatie (RKD), hét Nederlandse instituut voor kunstgeschiedenis.
Een van die bezoeken aan Den Haag inspireerde u zelfs tot het schilderen van een doek, ’Lijn7 Boulevard’.
Dat toont een gele tram, lijn 7 met bestemming Boulevard.
Het tramstel is van het type PCC, dat in de tijd dat u dit werk schilderde, 1980, overal in Den Haag rondreed, in ‘OV-geel’.
‘Zoo ik ièts ben, ben ik een Hagenaar’.
Die beroemde uitspraak van Louis Couperus, op de sokkel van het beeld, hier buiten op het Voorhout, is ook wel van toepassing op u.
U kwam heel graag en regelmatig in Den Haag, in het Gemeentemuseum, in de Posthoorn.
Had het misschien ook iets te maken met de nabijheid van de zee?
In uw werk plaatst u graag objecten in een kuststrook tegen blauwe luchten.
In uw eigen woorden:
“Een wolkeloze , staalblauwe hemel is voor mij de meest fascinerende hemel – hoe helderder, hoe raadselachtiger.”
We zien het ook in uw werk ‘Klassieke architectuur in kustgebied’.
Het is uw allernieuwste schepping.
En nu weet ik wel dat deze tentoonstelling als ‘afscheidstentoonstelling’ is aangekondigd.
En ik weet ook dat u niet meer de aller aller jongste bent.
Toch hoop ik stiekem, en met mij velen, dat u, à la Henriette – Heintje – Davids ons in de nabije toekomst toch nog eens komt verblijden met een nieuw schilderij.
Al is het er maar eentje…
Maar ook als dat niet het geval is, dan is dat helemaal niet erg.
Daarvoor is het oeuvre dat u in die jaren heeft opgebouwd te groot en te rijk.
Heel veel dank daarvoor.
Met veel plezier verklaar ik de tentoonstelling officieel voor geopend.
