Meneer Winter,
beste Orlando.
Sommige mensen lijken overal te zijn.
Misschien wel omdat je onmogelijk om hun aanwezigheid heen kunt.
Zo was u niet te missen wanneer u langs de zijlijn stond om uw zoon Edinho aan te moedigen.
Uw vriend en gabber Hans Sonneveld, vorig jaar helaas overleden,
kon zich jullie eerste ontmoeting nog haarscherp voor de geest halen.
Ik citeer:
‘Slanke man, prachtig blauw trainingspak, mooie lach: de Pelé van het veld.’
U maakt indruk, dat is duidelijk.
En niet alleen op Hans Sonneveld.
Want overal waar u kwam, werd u gezien en gehoord.
Maar wat nog belangrijker is:
u zág mensen en luisterde naar wat ze te zeggen hadden.
Ongeacht hun afkomst, achtergrond of leeftijd.
Daarnaast bent u een verbinder die van aanpakken weet.
Zo richtte u een voetbalacademie op die tientallen kansarme jongeren nieuwe perspectieven bood.
Ook begeleidde u jonge spelers bij TEDO,
een naam die stond voor Techniek en Enthousiasme Doen Overwinnen.
Verder was u als begeleider actief bij voetbalclubs als VCS, Quick Step en Robin Hood.
Uw inzet beperkte zich echter niet tot vrijwilligerswerk voor sportverenigingen.
U was ook voorzitter van de bewonersorganisatie Schipperskwartier en zorgde ervoor dat ‘het vergeten dorp’ niet werd vergeten
U maakte zich onder meer hard voor de heropening van buurthuis Vliethage,
dat mede dankzij uw inspanningen weer een vertrouwd trefpunt in de buurt werd.
Vertrouwd is ook uw aanwezigheid in en rondom Laak en Transvaal,
bijvoorbeeld in Wijkcentrum Cromvlietplein, De Wissel en Laakhage.
U organiseerde daar playbackshows als er iets te vieren viel,
maakte de jeugd enthousiast voor sport- en spelactiviteiten
en keek om naar kwetsbare bewoners.
Daarnaast was u betrokken campagnes van het Landelijk Platform Slavernijverleden.
Orlando, u wordt door mensen die u goed kennen omschreven als
‘een baken van hoop, verbinding en menselijkheid’.
Dat is een prachtig en veelomvattend compliment.
Van harte gelukgewenst met uw Koninklijke onderscheiding.
Reik u graag de versierselen uit die daarbij horen.